Współorganizacja konferencji przez Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego oraz Instytut Nauk o Sztuce Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II podkreśla połączenie namysłu pedagogicznego z zapleczem historyczno-artystycznym. Pedagogika i historia sztuki traktowane są tu jako dyscypliny autonomiczne, lecz komplementarne w badaniach nad edukacją artystyczną, kulturową oraz wykorzystaniem dzieła sztuki w procesach kształcenia i wychowania.

Celem konferencji jest pogłębienie pedagogicznych podstaw edukacji artystycznej rozumianej jako proces formacji, a nie jedynie przekazywania wiedzy o sztuce. Szczególny nacisk położony zostaje na dydaktykę sztuki i historii sztuki – zarówno w edukacji szkolnej, jak i akademickiej – jako obszar świadomej pracy z dziełem sztuki, obrazem i narracją historyczno-artystyczną, sprzyjający aktywnemu uczeniu się, dialogowi i krytycznemu myśleniu oraz kształtowaniu się podmiotowości uczących się w procesie kształcenia i wychowania.

Istotnym obszarem refleksji jest także rola historii sztuki w wychowaniu kulturowym i estetycznym. Historia sztuki traktowana jest nie tylko jako dyscyplina opisująca przeszłość, lecz także jako ważne zaplecze pedagogiki sztuki, dostarczające narzędzi interpretacyjnych, kontekstów znaczeniowych i przykładów form artystycznych o wysokim potencjale formacyjnym.

Struktura konferencji, obejmująca panele poświęcone edukacji artystycznej, dydaktyce sztuki i kultury, refleksji historyczno-artystycznej oraz filozoficznym podstawom formacji, odzwierciedla procesualne rozumienie pedagogiki sztuki, w którym analiza formy prowadzi przez doświadczenie estetyczne i interpretację ku świadomie projektowanym procesom wychowania i kształcenia.