Współczesna dydaktyka sztuki wymaga łączenia wiedzy teoretycznej z doświadczeniem estetycznym i praktyką twórczą. Nauczanie sztuki nie może ograniczać się wyłącznie do przekazywania informacji o stylach, artystach czy technikach. Równie istotne staje się projektowanie sytuacji edukacyjnych, które angażują uczestników, rozwijają ich samodzielność interpretacyjną i pozwalają budować osobistą relację z dziełem sztuki.

Historia sztuki bywa często postrzegana przede wszystkim jako dyscyplina opisująca style, epoki i dzieła. Tymczasem jej znaczenie w edukacji humanistycznej jest znacznie szersze. Analiza dzieł sztuki pozwala lepiej zrozumieć przemiany społeczne, religijne, polityczne i kulturowe, a także dostrzec, w jaki sposób kolejne epoki wyrażały swoje wartości, lęki i wyobrażenia o świecie.

Hasło przewodnie konferencji „Od formy do formacji” odsyła do jednego z podstawowych pytań pedagogiki sztuki: w jaki sposób kontakt z dziełem sztuki może wpływać na rozwój człowieka. Forma artystyczna nie jest bowiem jedynie układem barw, dźwięków, ruchów czy znaczeń. W perspektywie pedagogicznej staje się ona narzędziem formowania wyobraźni, wrażliwości, refleksyjności i postaw aksjologicznych.